Benim adım Leyla Karaca, 24 yaşındayım.Annem, her zaman sert ve mantıkla hareket eden bir kadındı. Çocukluğumdan beri bana şu sözü tekrar ederdi:“Bir kadın aşkı değil, güveni seçmeli. Fakir adamla evlenen kız, ömür boyu yoksulluğu kabul eder.”Eskiden bu sözleri beni korumak için söylediğini düşünürdüm.Ta ki beni, tekerlekli sandalyedeki bir adamla evlenmeye zorladığı güne kadar.“İstersen yatağa geçmene yardım edebilirim.”Başını çevirdi, gözlerime baktı.“Gerek yok,” dedi soğuk bir sesle. “Kendim yaparım.”Ama sandalyesini hareket ettirdiği anda, tekerlek hafifçe kaydı.Refleksle koluna uzandım.Dikkat et!”Bir anda dengeyi kaybettik.Yere düştük… ben onun üstüne.O an kalbim hızla atıyordu. Özür dilemek için başımı kaldırdım ve…donup kaldım.. devamını okumak için diğer sayfaya geçebilirsiniz