Uçak kapısında bekleyen bir anne olarak, o an yaşadığım paniği tarif etmek zor. Yanımda küçük bebeğimle birlikte, kalabalık arasında kaybolmuş gibi hissediyordum. Havaalanının gürültüsü, insan kalabalığının çıkardığı sesler ve yüreğimin çarpışını bastırıyordu. Biletimi elime aldım ve görevlilere yöneldim; ama yanıtları beni derinden sarsıyordu. Kesin bir dille reddedilmiştim. Zaman yavaşlar gibi hissettirdi; gözlerimde beliren kaygı, çevremdeki yüzlerdeki merakı çekerken, kendimi çaresiz hissetmeye başladım. Tam o sırada, yalnızca birkaç adım ilerimde duran yaşlı bir kadın, durumu fark etti ve harekete geçti. Onun bakışlarındaki şefkat, umutsuzluğuma bir nebze olsun merhem olurken, yeni bir umut doğuyordu devamını okumak için diğer sayfaya geçebilirsiniz