Bir kasvet çöküntüsü gibi, hüzünle dolu bir cenaze ortamında, küçük bir çocuk, babasının tabutunun başında duruyordu. Gözleri, yaşlarla dolmuş, ama sanki gözyaşlarını akıtacak gücü kendinde bulamıyordu. Kalabalığın arasında, herkes yas tutarken, onun sessizliği, bir başka derin acının habercisi gibiydi. Bu masum yüz, babasının kaybının ağırlığıyla sarmalanmış, etrafındaki insanların duyduğu kederin ötesine geçmişti. İçten içe, bir şeyin tamamlanmadığını hissediyor, bilmediği bir gerçeğin peşinde koşuyordu. Cenaze merasimi ilerledikçe, herkes sessiz bir teselli ararken, bu küçük çocuk, büyük bir sırla karşılaşacağını o an bile bilmiyordu. Devamını okumak için diğer sayfaya geçebilirsiniz