O an, hastanenin steril ortamında, bu incecik çocuğun varlığı, herkes için bir dönüm noktası oldu. Hayatın ne kadar kırılgan olduğunu hatırlattı. Kendi sıkıntılarımız içinde kaybolmuşken, bir başkasının acısını görmek, kalplerimizi sıkan bir gerçeklik oldu; belki de bu çocuk, onca yalnızlığında bir bağ kurmak için buradaydı. Arkasında bıraktığı boşluk, topluma ait olmanın ne demek olduğunu sorgulatıyordu. Herkes, birer birey olarak hayatın yükünü taşırken, bu çocuğun gözlerinde kaybolmuş umutları görebiliyordu; belki de onun hikayesi, yüreklerimize dokunan bir hatırlatmaydı. Duygular, sözcüklerin ötesine geçerek, bu çocuğun ruhunda saklı olan derin yaralar üzerinden bir araya gelmeye başladı. O an anlaşıldı ki, hayat sadece fiziksel varoluş değil, aynı zamanda birbirimize dokunma arayışıdır. Ve belki de bu ince çocuk, hepimizin içindeki kayıp parçaları bulmamız için buradaydı.