Hayat, bazen beklenmedik kayıplarla doludur; kayıplar, geride bıraktıkları hüzünle birlikte, bizlere unutulmaz anların hatıralarını bırakır. Bir gün, hayatımızın en güzel neşesi olan bir sevdiceğimizi kaybettiğimizde, bu kaybın yarattığı boşluk ruhumuzu derin bir karanlığa sürükler. O an, eşimin ısrarı üzerine odasını temizlemeye başladığımda, içimde bir şeyler kıpırdandı. Kızımın odasında başlarken, her bir eşya, onun çocukluğunun bir parçasıydı; peluş oyuncaklardan, kitaplarına, odanın dört bir yanını saran anılara kadar. İşte tam o sırada, karanlık bir sır gibi saklanmış bir not buldum. Not, bana onun ruhunun hala orada, yaşamaya devam ettiğini hissettirdi. "Yatağın altına bak" diyordu, bu kelimeler sanki bir ipucu, bir sonun başlangıcını müjdeliyordu. Yatağın altına uzandığımda, kalbim yerinden fırlayacak gibi oldu; kaybımın ardından kalan her şey, onun hayaletiyle doluydu. Devamı diğer sayfamızda