Bu not, bana kaybımızın sadece fiziksel bir ayrılık olmadığını, aynı zamanda ruhsal bir devamlılık olduğunu hatırlattı. Kızımın sesi, kelimeleri aracılığıyla benimle iletişim kuruyordu. Her cümle, bir parça umut, bir parça özlem taşıyordu. Belki de onun eşyalarını atmak, onun anılarını silmek anlamına geliyordu; bu düşünce içimi acıyla doldurdu. Kızım her zaman kalbimde yaşayacak, onun anılarına bir şekilde sahip çıkmam gerekiyordu. Bu not, ona olan sevgimizi ve bağlılığımızı asla kaybetmeyeceğimizin bir kanıtıydı. Geçmişin yüklerini taşımak zor olsa da, onları bırakmak yerine, her bir anıyı bir hazine gibi saklamaya karar verdim. Kızımın hatıraları, benim için sonsuza dek sürecek bir yolculuğun başlangıcıydı.