O gün eşim bana, “Beni bekleme, akşam gelmeyeceğim. Arkadaşlarla takılacağız,” demişti. Ben de hiçbir şey söylemeden gülümseyip, her zamanki gibi ona güvenerek işime devam ettim. Akşam vakti geldiğinde evde sessizlik vardı. Telefonuma bakarken kapı ziline bastığını duydum.
Bir an için kalbim sıkıştı ama “herhalde komşu ya da bir kargo görevlisi” diye düşündüm. Kapıyı açtım ve gözlerime inanamadım. O an adeta zaman durdu, nefesim kesildi, bacaklarımın bağı çözüldü. Karşımda duran kişiyi görünce beynim adeta kısa devre yaptı. Şok içindeydim, donup kalmıştım. İçimde kaynar sular dolaştı, bir yandan anlam veremiyor, bir yandan korkudan ne yapacağımı bilemiyordum.
Meğerse beni…Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilirsin.