Son derece sakindi, hatta fazlasıyla. Beyaz bir gömlek, eşofman altı… Gülümsedi. — Leyla... Geldiğine sevindim. — Canlıydı. Tamamen sağlıklıydı. Bir an konuşamadım. — Ama… kötü olduğunu söylemiştin! — dedim kısık sesle. Omuz silkip iki kadehe şampanya doldurdu. — Tek acı duyduğum şey... yalnızlık, — dedi gözlerini benden ayırmadan. — Sadece senin diğerleri gibi olmadığından emin olmak istedim… geleceğini bilmek istedim. Beni buz gibi bir su dökülmüş gibi hissettirdi. Göğsümde panik dolu bir soğukluk, kafamda uğultu. Bu bir sınavdı. Oyun. Mantıksız ve zalim bir deney. — Bunu komik mi sanıyorsun? — dedim öfkeyle titreyen bir sesle. — İnsanları “kalp krizi geçiriyorum” diyerek kandırmak mı? Bu vicdansızlık! Kısık bir gülüşle karşılık verdi. — Bu hayatın gerçeği. Cevap vermeseydin güvende olurdun. Ama geldin. Demek ki yanılmadım. Ona bakarken fark ettim — karşımda yalnız bir adam değil, avını arayan biri vardı
Aşka değil. Duyguya. İnsanlığa. Avlanıyordu. Kadehi kırmak, kapıyı çarpmak istedim ama donakaldım. O konuşurken dinledim: “Artık kadınlar soğuk, beni kimse kurtaramaz…” Cümlelerinin her birinde aklındaki bir çatlağın sesini duydum. — Gidiyorum, — dedim sonunda. — Ve bence bir uzmana görünmelisin. — Gitme. Kal… Belki bir kadeh şampanyayla başlayabiliriz, — sesi yumuşayıp kayganlaştı. — Sadece yaşlı, hasta biri olarak görmeni istemedim. — O zaman bir özürle başla, — dedim, kapıya doğru geri çekilerek. Daireden çıkarken hâlâ sesini duydum: “Leyla! Herkes bu sınavı geçemez!” Ama ben çoktan merdivenlerden aşağı koşuyordum. Dışarda hava bıçak gibi keskin geldi. Eve döndüğümde bordo elbisemi çıkardım, dolaba geri astım. Aynada gördüğüm kadın hâlâ bendim, ama gözlerim artık bir tuzak görmüştü. Fazla hassas, hâlâ iyiliğe inanmak isteyenler için bir tuzak. Telefonumu kapattım ve belki de beş yıl sonra ilk defa yalnız hissetmedim. Çünkü anladım — iyi olmak saf olmak demek değildir. Ve bazı karşılaşmalar aşk değil, safdillikten korunma aşısıdır.