BÖLÜM 2
—G… götürün onu… —diye fısıldadı Emir, sesi tamamen değişmişti.
Rosa ve Mete hastaneden atıldı. Çocuk artık ağlamıyordu.
Bir genç doktor, Dr. Sofia Demir, yukarıdan onları izliyordu. Kalbi sıkıştı.
7 yıl önce kardeşini benzer bir ihmal yüzünden kaybetmişti.
Koştu.
—Dinleyin beni! 20 dakikası var!
Onları terk edilmiş ameliyathanelerin olduğu kapalı bir kata götürdü. Risk aldı, ilaç çaldı, Mete’yi ameliyat etti.
Ve çocuğun hayatını kurtardı.
Ertesi gün Emir Yalçın delirmiş gibiydi. Güvenlik kameralarını izledi.
Sofia’yı işten kovdu.
Herkesin önünde:
—Bu kadın hırsızdır! Lisansını iptal edin!
Sofia dimdik durdu.
—Ben bir çocuğu kurtardım. Siz sadece para hesaplıyorsunuz.
Ve gitti.
Gece…
Emir arabasının yanında Rosa ile karşılaştı.
—O çocuğu kurtardınız, artık gidin.
Rosa bir fotoğraf çıkardı.
1984 Tarlabaşı yangını.
Emir dondu.
—O yangında seni ben kurtardım —dedi Rosa.
Gerçek ortaya çıktı:
Emir, aslında Rosa’nın büyüttüğü çocuğun ta kendisiydi. Gerçek annesi yangında ölmüştü.
Yıllarca yalanla yaşamıştı.
O gece Emir dizlerinin üzerine çöktü.
—Ben… ne yaptım…
Sabah…
Emir hastane yönetimini topladı.
—Bu hastanenin kapalı katı artık “Carmen Yalçın İnsanlık Kliniği” olacak.
Herkes şok oldu.
—Bu finansal intihar!
—İzin istemiyorum.
Ve Sofia’yı başına getirdi.
Bir süre sonra…
Emir, Rosa’nın yaşadığı mahalleye gitti.
Dizlerinin üzerine çöktü.
—Affet beni… anne Rosa…
Rosa onu sarıldı.
Yıllar sonra ilk kez gerçek bir aile gibi…
Sonra birlikte boş bir arsaya baktılar.
Bir zamanlar yanan mahalleye.
Emir artık zengin bir yönetici değil, gerçek bir insandı.
Bazen en büyük değişim, bir çocuğun hayatı ile başlar.
Ve en büyük gerçek, en geç yanmış bir yara izinde saklıdır.
Eğer bu hikâye sana dokunduysa, paylaş… çünkü bazen bir insanın vicdanı, bir hayatı kurtarır.